لبگزه

 

 

 یک غزل بسیار زیبا از

سلیم تهرانی

شاعر سبک هندی دوره ی صفویه که به نظر من خیلی جلو تر از زبان شعری دوران خودش گفته

 

*** 

به صورت تو بتی کمتر آفریده خدا

تو را کشیده و دست از قلم کشیده خدا

 

چو کرده نقش تو بر صفحه وجود، رقم

صد آفرین ز زبان قلم شنیده خدا

 

متاب روی ز هم صحبتان که تنهایی

لطیفه ایست که از بهر خود گزیده خدا

 

زمانه کیست که منصور را به دار کشد؟

به این وسیله بسوی خودش کشیده خدا

 

لباس فقر برازنده ی من است " سلیم "

که جامه ایست بر اندام من بریده خدا