باز هم دعواي copy و paste کردن
نويسنده: هیج! چهارشنبه 6 دي1385 ساعت: 20:5
سلام
الان رفتم وبلاگ یکی از دوستان شما ...
راستش یکمی دل گیر شدم
شما و کپی و پیست ؟!
انصاف نبود...
شیرینی منزل نو هم فراموش نشود ...
یا حق
اين هيچ عزيز ، هيچ خبر ندارد كه در مهر ماه پارسال همين دعوا با يكي از بهترين دوستان امروز او و من يعني يه مسافر نازنين صورت گرفته .. دعوايي كه به رفاقت بيشتر و محكمتر انجاميده است و از اين بابت خوشحالم .. حالا اگر حوصله نداريد لينك مطلب را باز كنيد من اينجا copy و paste 
مي كنم تا بخوانيد:
دوست بسیار خوب، خوش ذوق و همراه همیشگی مان صاحب وبلاگ یه مسافر در یک کامنت گلایه آمیز نوشته است: سلام آقا سید .. یه سئوال دارم !
ببینم آقا سید، اینکه بری اینور و اونور بعد ببینی کامنتی که برات گذاشتن عین همونو همه جا copy و paste کردن بدون حتی یه ویرگول کم و زیاد، چه احساسی در مورد خودت بهت دست می ده؟ اینجور وقتا احساس نمی کنی یه کم زیادی هستی ؟ من که دقیقا همچین احساسی دارم، شمارو نمی دونم !
این مطلب به نوعی انتقاد به من است و من کاملاً و از صمیم دل آن را می پذیرم و ضمن خوشحالی از این نظر انتقادی و درست ــ که اطمینان دارم از روی محبت عنوان شده و اگر این محبت نبود می شد خیلی بی تفاوت از کنارش گذشت ــ و عذر خواهی از این دوست خوب و سایر دوستانی که چنین حسی داشته اند، یادآوری می کنم که وقتی من به بسیاری از وبلاگ ها می روم و می بینم که آپ نشده و بار چندم است که من به آن سر می زنم ... و از طرفی می خواهم صاحب وبلاگ بداند که در شمار دوستانی است که من مرتب به دیدنشان می روم .. چه باید بکنم؟
البته من یک پیام عمومی را می نویسم و آن را کپی می کنم و به دوستان سر می زنم .. اگر آپ شده باشند و اگر من در باره ي آن مطلب چيزي به نظرم برسد، یک پیامی متناسب با مطلب پست اخیرشان بدان اضافه می کنم و اگر آپ نشده باشند، چون من قبلاً پستشان را خوانده ام و سطری نوشته ام، همان پیام عمومی را در کامنت paste می کنم تا بدانند که سایتشان آنقدر ارزشمند بوده و آنقدر به آن علاقه داشته ام که به دیدنشان رفته ام.
به هر حال مایلم متواضعانه اعلام کنم که به هر سرایی که سری می زنم حتماْ نوشته هایش را می خوانم و این را وظیفه ی خود می دانم که وقتی دوستی نشسته و زحمت کشیده و مطلبی را تایپ و پست کرده ، اینقدر بر گردن ما حق دارد که حد اقل یک بار مطلبش را بخوانیم ... البته یک نکته ی دیگر باقی می ماند و آن اینکه گاهی انسان یک پستی را می خواند و همان موقع هیچ حسی پیدا نمی کند و به قول خودمان نظرش نمیاد ... که باز هم از سر ناچاری به چنین شیوه ای متوسل می شود.
علاوه بر تمام این حرف ها که شاید دلیل منطقی بر این رفتار نباشد، کمبود وقت و درگیری های شغلی و خانوادگی، ضرورت مطالعه و بازپروری معلومات، افزایش اطلاعات و معلومات جدید و آفت بزرگ سرعت پائین خطوط اینترنتی و ... عوامل دیگری در این زمینه هستند... ولی آنچه مسلم است از روی تنبلی یا از سر بی مهری به دوستانی که این همه به من محبت دارند نیست ...
دست آخر اینکه باز هم عذر خواهی می کنم و امیدوارم دلایلم قانع کننده باشد و دوستان عزیز حمل بر بی ادبی یا ... نکنند و نه از من برنجند و نه در این ایام عزیز از دعای خیرشان فراموشم کنند .. همانطور که من نیز دعاگویشان هستم ...